Limit programu do tekstu liczy znaki, słowa na dobę albo tokeny. Dwóch z tych trzech nie ma w cenniku

Strona rozliczeniowa tekstu to 1800 znaków ze spacjami, więc dwudziestostronicowa umowa albo oferta ma ich około 36 000. Darmowy plan LanguageTool sprawdza jednorazowo 2000 znaków w jednym polu tekstowym, co widać na stronie z planami producenta. To mniej niż 6 procent takiego dokumentu, a przy wklejeniu całości narzędzie nie poprawi pozostałych czternastu stron.

Każdy program do pracy z tekstem ma taki limit, tylko mierzy go inaczej. Jedne liczą znaki, drugie słowa w okresie rozliczeniowym, trzecie tokeny. Pierwsza jednostka stoi na stronie z cenami. Dwie kolejne są w pomocy technicznej albo w dokumentacji dla programistów i to one zwykle psują pracę nad długim dokumentem.

Ile znaków program bierze w jednym podejściu?

LanguageTool rozdziela pojemność między plany: Basic to 2000 znaków na pole tekstowe, Premium do 150 000 znaków na pole tekstowe, zgodnie z zestawieniem planów. Ta sama strona podaje też, że darmowy plan daje trzy przeformułowania zdania na dobę.

Grammarly ustawia granicę inaczej, bo nie różnicuje jej planem. Edytor w przeglądarce przyjmuje do 100 000 znaków ze spacjami w jednym sprawdzeniu, a aplikacje na Windows i macOS nie mają własnego limitu poza tym, co narzuca edytor tekstu, w którym piszesz — dokumentacja producenta rozróżnia te dwa przypadki wprost.

Praktyczny wniosek z tych dwóch akapitów jest jeden: pojemność zależy od kanału, nie od marki. Ten sam abonament obsłuży całą umowę we wtyczce na pulpicie i odmówi jej w oknie przeglądarki.

Dlaczego jeden producent podaje dwie różne liczby?

Przy LanguageTool strona z planami mówi o 150 000 znaków na pole tekstowe, a strona interfejsu programistycznego stawia maksimum 60 000 znaków na jedno żądanie i dokłada dzienne limity wywołań: od 100 do 10 000, zależnie od wybranego planu API. Obie liczby pochodzą od producenta i obie są aktualne — opisują różne drogi wejścia tekstu.

Ma to konsekwencję przy zakupie. Jeśli korekta ma działać przez wtyczkę do edytora, system zarządzania treścią albo własny skrypt, obowiązuje limit interfejsu programistycznego, nie ten z cennika. Zestawienia porównawcze w internecie mieszają te wartości, bo przepisują raz jedną, raz drugą stronę tego samego producenta.

Dlatego liczby poniżej są datowane, a nie podane jako stan trwały. Zostały sprawdzone na stronach producentów 26 października 2026 roku. Limity w tej kategorii zmieniają się bez zapowiedzi i jedyną wiążącą wersją jest ta, którą zobaczysz na swoim koncie po wklejeniu kontrolnego bloku tekstu o znanej długości.

Co odrzuci plik, choć liczba znaków się mieści?

Wgranie dokumentu ma osobny zestaw warunków i każdy z nich potrafi zatrzymać plik, który limit znaków spełnia. Grammarly przyjmuje formaty Microsoft Word (.doc, .docx), OpenOffice (.odt), .txt oraz .rtf, a strona pomocy o nieudanym wgrywaniu wymienia również warunki rozmiaru: plik poniżej 4 MB i mniej niż 100 000 znaków ze spacjami. PDF, LaTeX i Markdown nie są obsługiwane, co widać w spisie ograniczeń.

Najbardziej kłopotliwy warunek nie dotyczy jednak ani formatu, ani rozmiaru. Dokument ze śledzonymi zmianami zostaje odrzucony komunikatem „Your document contains revisions” i trzeba zaakceptować wszystkie poprawki, zanim plik wejdzie do edytora — tak opisuje to ta sama strona pomocy. Umowa krążąca między dwiema kancelariami ma śledzone zmiany prawie zawsze, a ich zaakceptowanie niszczy historię negocjacji. Dla takich plików jedyną sensowną drogą jest kopia robocza albo narzędzie pracujące wewnątrz Worda.

Który limit uderzy dopiero w trzecim dniu pracy?

Limit znaków jest uczciwy, bo odmawia od razu. Gorzej działa limit okresowy, którego nie ma na stronie z cenami. Grammarly dopuszcza sprawdzenie do 100 dokumentów albo 50 000 słów w ciągu 24 godzin i do 300 dokumentów albo 150 000 słów w ciągu 30 dni, a spis ograniczeń zaznacza, że dotyczy to zarówno kont darmowych, jak i Premium. Ta sama strona podaje limit pięciu urządzeń na członkostwo.

Taki limit nie przeszkadza przy jednym tekście tygodniowo, a przy serii dokumentów rozstrzyga o wyborze planu. Pakiet dwudziestu umów po 7000 słów to 140 000 słów, czyli niemal cały miesięczny przydział — i żaden plan tego nie podnosi, bo granica jest wspólna dla wszystkich. Decyzję podejmuje się więc nie między planem darmowym a płatnym, lecz między narzędziem w chmurze a aplikacją na dysku.

Dlaczego czat nie powie, że dokument jest za długi?

Czaty z modelem liczą inaczej niż korektory: nie w znakach, lecz w tokenach. Dokumentacja Gemini podaje, że token to około 4 znaki, a 100 tokenów odpowiada 60–80 angielskim słowom. Przelicznik jest opisany dla angielskiego i nie opisuje polskiego dokumentu.

Skala różnicy między językami jest udokumentowana. Petrov, La Malfa, Torr i Bibi w pracy „Language Model Tokenizers Introduce Unfairness Between Languages” (NeurIPS 2023) pokazują, że ten sam tekst przetłumaczony na różne języki ma po tokenizacji długości różniące się nawet piętnastokrotnie, i wiążą to wprost z ilością treści, jaką da się podać modelowi jako kontekst. Ta praca nie podaje osobnej wartości dla polskiego, więc przelicznika dla swojego dokumentu nie da się odczytać z żadnej tabeli — trzeba go zmierzyć.

Różnica praktyczna jest poważniejsza niż sama arytmetyka. Korektor odmawia widocznym komunikatem, a czat zwykle odpowiada — tylko na tej części dokumentu, którą zmieścił. Dostajesz opinię o całości, która powstała z fragmentu, i nic tego nie sygnalizuje. Mechanizm jest identyczny jak przy automatycznych audytach dostępności strony, gdzie skaner zwraca czysty wynik dla obszaru, który potrafi zbadać, a bariery wychodzą dopiero przy sprawdzeniu klawiaturą i czytnikiem ekranu.

Da się to sprawdzić w pół minuty. Wpisz w ostatnim akapicie wklejanego dokumentu krótkie zdanie kontrolne, którego nigdzie indziej nie ma, a potem zapytaj model wyłącznie o nie. Jeśli go nie zna, obcięcie nastąpiło i wszystkie wcześniejsze odpowiedzi dotyczyły części materiału. Dolne oszacowanie długości policzysz, dzieląc liczbę znaków przez cztery, a dokładną wartość zwraca metoda count_tokens opisana w dokumentacji tokenów.

Ile tekstu wchodzi na raz: zestawienie

Stan na 26 października 2026 roku, ze stron producentów podlinkowanych w tekście. Kolumna z jednostką jest tu ważniejsza od kolumny z liczbą, bo właśnie jednostka decyduje o tym, kiedy limit się odezwie.

Trzy jednostki i moment, w którym uderzają

Jak podzielić dwadzieścia stron, żeby korekta miała sens?

Podział jest nieunikniony, gdy dokument nie wchodzi w jednym kawałku, ale sposób podziału decyduje o jakości wyniku. Kolejność, która ogranicza straty:

• Dziel po sekcjach i paragrafach, nie po liczbie znaków. Cięcie w środku zdania produkuje błędy na szwach, których w dokumencie nie ma.
• Zanotuj od dziesięciu do piętnastu terminów, które mają zostać nietknięte: nazwy stron umowy, nazwy własne, terminy branżowe. Po scaleniu sprawdź je wyszukiwaniem.
• Ustaw ten sam słownik i te same reguły stylu dla każdej części. Przy przełączaniu się między narzędziami ta część ustawień znika najczęściej.
• Odsyłacze wewnętrzne w rodzaju „par. 7 ust. 2” przejrzyj ręcznie. Żadne z opisanych narzędzi nie sprawdzi spójności numeracji między fragmentami, które widziało osobno.
• Na scalonym dokumencie zrób jedno przejście w narzędziu bez limitu znaków, czyli w aplikacji na dysku albo we wtyczce działającej wewnątrz Worda.

Co sprawdzić na własnym koncie, zanim kupisz plan?

Cała powyższa arytmetyka służy jednej rzeczy: żeby zamiast czytać zestawienia, zmierzyć limit na swoim typowym dokumencie. Lista kontrolna przed opłaceniem abonamentu:

• Weź swój najdłuższy realny dokument i sprawdź jego długość w znakach ze spacjami oraz w słowach. Bez tych dwóch liczb żadne porównanie planów nic nie znaczy.
• Wklej go w wersji próbnej dokładnie tam, gdzie będziesz pracować: w przeglądarce, we wtyczce i w aplikacji na dysku osobno.
• Policz miesięczny wsad w słowach i zestaw go z limitem okresowym, nie tylko z limitem jednorazowym.
• Sprawdź, czy format, w którym dostajesz pliki od klientów, jest obsługiwany. PDF i dokumenty ze śledzonymi zmianami wypadają z tej listy najczęściej.
• Jeśli korekta ma działać przez wtyczkę albo własny skrypt, przeczytaj limit interfejsu programistycznego, nie ten z cennika.
• Zapisz datę weryfikacji przy każdej liczbie, którą przyjmujesz za podstawę decyzji.

Punkt odniesienia bywa pomocny przy układaniu takiego zestawu: spis narzędzi używanych na co dzień w jednoosobowej firmie usługowej jest dostępny w narzędziowniku prowadzonym na geekwork.pl, razem z informacją, do czego każde z nich służy.

Który plan ma sens przy Twoim rozmiarze dokumentu?

Decyzja rozkłada się na trzy przypadki i nie zależy od tego, które narzędzie wypada lepiej w zestawieniach funkcji. Przy tekstach do dwóch tysięcy znaków, czyli krótkich wiadomościach i opisach, darmowy plan LanguageTool wystarcza i nie ma powodu dopłacać. Przy dokumentach do stu tysięcy znaków sprawdzanych pojedynczo liczy się limit jednorazowy i tu rozsądny jest dowolny plan płatny, który tę liczbę obejmuje.

Przy pracy seryjnej — kilkadziesiąt dokumentów miesięcznie — limit jednorazowy przestaje być kryterium, a rozstrzyga limit okresowy i to, czy narzędzie pracuje na dysku, czy w chmurze. W tym trzecim przypadku aplikacja bez własnego limitu znaków jest warta więcej niż najbogatszy plan w przeglądarce, choć w materiałach producentów to porównanie nigdzie nie występuje. Zmierz swój najdłuższy dokument jeszcze dziś i wybieraj dopiero z tą liczbą w ręku.